Είναι ανατριχιαστικό, τρομακτικό να νοιάζεσαι ...

Νομίζω πως θα πάω σπίτι και θα το ξεπεράσω Πρωτού με πνίξει

Επιτέλους διαλύθηκε η τεράστια μάζα του

Έγινε κομμάτια μαζί με την στάχτη μου

Σήκωσε το στρώμα απ'το πάτωμα

Περπάτα έξω από τον δρόμο

Ελίσσου μέσα στο κρύο

Χαλάζι στο σκούρο δέρμα σου

Κρύβοντας το γεγονός οτι είσαι νεκρός ξανά

Ψάχνεις λίγη σκιά ανάμεσα στα καλώδια

Όμως ψηλά μακρυά μας βρίσκονται τα παγωμένα ύψη που περιέχουν όλες τις αιτίες

Είναι ένας γλυκύτατος συνδιασμός λέξεων και κόλπων

Ας στοιχηματίσουμε το πότε ξέρουμε ότι πεθαίνουμε

Ονειρεύτηκα τα βράχια που θα πατούσαμε

Και το χάος των δρόμων που βρισκόμαστε τώρα

Κράτα το ποτήρι σου ψηλά κράτησε το

Ποτέ μην προδώσεις τον τρόπο που πάντα ήξερες να το κρατάς

Μια μέρα θα αναρωτιέμαι

Μεγάλωσα ήδη και αναρωτιέμαι

Ποτέ δεν πάγωσα όταν ήμουν γυμνή στο χιόνι

Είναι πέρα από την μακρυνή μου ανησυχία του να είμαι καταδεκτική

Όλα αυτα τα πουλιά που ουρλίαζουν δεν θα πάψουν

Δεν χτίζουν τίποτα από μόνα τους τα τούβλα