'Ηταν κάποτε ένα μικρο αγόρι, που ομορφότερό του δεν είχε γεννηθεί. Για την ακρίβεια ήταν τόσο όμορφο που κανείς δεν άντεχε να κοιτάει για πολύ ώρα τα μάτια του. Το μικρό αγόρι, αρχικά δεν είχε συναίσθηση της μαγευτικής ομορφιάς του, όσπου μια μερα αντίκρισε το είδωλό του στα νερά μιας λίμνης. Τα μάτια του έσταξαν δάκρυα συγκίνησης, το σώμα του αναρίγισε ηδονικά, και η λαλιά του ξεφώνησε κραυγή θαυμασμού. Κάθε μέρα, έτρεχε στην ίδια λίμνη πάντα και παρατηρούσε ευλαβικά το κοντυλογραμμένο προσωπό του. Ήρθε όμως μια στιγμή που, τόσο είχε γοητευτεί από τον ίδιο του τον εαυτό, χαμένος σε μια πρωτόγνωρη έκσταση θαυμασμού, ώστε πλησίασε τόσο στο είδωλό του και παρασυρμένος έπεσε μέσα στην λίμνη και πνίγηκε.
Όταν πέθανε το μικρό αγόρι ολόκληρη η πλάση θρήνισε την απώλεια της θεσπέσιας μορφής του. Οι ίδιες οι νεράιδες του δάσους βγήκαν απ' την κρυψώνα τους και έτρεξαν ευθύς αμεσως να συλυπηθούν την λιμνούλα, που τόσο καιρό είχε την μοναδική ευκαιρία να μακαρίζει την ομορφιά αυτού του πλάσματος από τόσο κοντά. Καθώς την πλησίασαν όμως διαπίστωσαν ότι είχε μετατραπεί από λίμνη γλυκού νερού σε αμφορέα αλμυρών δακρύων. Οι νεράιδες ρώτησαν:
-'Γιατί κλαις?'
-'Κλαίω για το μικρό αγόρι' απάντησε η λίμνη μες τα αναφιλιτά.
-'Α, εχεις κάθε λόγο να κλαις περισσότερο απ'όλους γι'αυτόν τον μικρό. Όσο και αν θέλαμε, καμιά δεν άντεχε να τον κοιτάει για πολύ στα μάτια. Τόσο που θαμπωνόμασταν.Ενώ εσύ ήσουν η μόνη που άντεχε να τον κοιτά και να θαυμάζει την ομορφιά του από τόσο κοντά και τόσο συχνά!'
-'Μα, ήταν όμορφο το μικρό αγόρι?', ρώτησε μες στην απορία η λίμνη.
Έκπληκτες οι νεράιδες:
-'Μα ποιός να το ξέρει αυτό καλύτερα από σένα. Στις όχθες σου έσκυβε κάθε μέρα!'.
Η λίμνη έμεινε για λίγο σιωπηλή και μετά είπε:
-'Κλαίω και θρηνώ για το μικρό αγόρι, αλλά δεν είχα καταλάβει οτι ήταν όμορφος. Κλαίω και θρηνώ γιαυτόν, γιατί κάθε φορά που έσκυβε στις όχθες μου, εγώ μπορούσα να βλέπω στα βάθη των ματιών του την αντανάκλαση της ίδιας μου της ομορφιάς.'
Αναρτήσεις
