Σκέψη και Λόγος

Τα λόγια. Πάντα ευκολότερα απ΄ότι τα γραπτά. Ευκολότερα και από τις ίδιες μας τις σκέψεις. Δεν είναι ότι μας φοβίζει το μόνιμο του γραπτού. Ούτε γιατί απαιτούν λιγότερες θερμίδες απ'ότι μια αντίστοιχη ολοκληρωμένη σκέψη. Τα λόγια είναι η ασπίδα του ανθρώπου και ταυτόχρονα το όπλο του. Το πιο αυθόρμητο. Το πιο αυθεντικό. Το πιο ειλικρινές. Είναι η πιο άμεση και ζωντανή έκφραση της ίδιας της σκέψης. Ο πιο σύντομος δρόμος επικοινωνίας. Ένας διάλογος, για παράδειγμα, είναι η πιο θαυμαστή γέφυρα μεταξύ δύο ή περισσοτέρων εκγεφάλων. Χωρίς περιττό μελάνι, χαρτί, καλώδια και pixels. Μόνο με απλές και ζωντανές δονήσεις. Με χροιά και ένταση.Τί θα γινόταν όμως αν ο άνθρωπος σκεφτόταν μιλώντας; Αν γινόταν η παραμικρή σκέψη αυτόματα, μια φράση; Διαρκής εξωτερίκευση. Μήπως, τότε θα παραμέναμε στην ουσία και μόνο, υπό την έννοια ότι, λόγο της καθυστέρησης του ήχου, και αφού λόγος και σκέψη θα παράγοταν ταυτόχρονα, οι σκέψεις θα ήταν ελέγξιμες, πεπερασμένες και σαφείς. Ίσως να υπερίσχυε η λογική αντί του υποσυνειδήτου, ή και στην περίπτωση που εκφραζόντουσαν λόγια "του υποσυνειδήτου", αυτά θα ήταν πιο ξεκάθαρα και προσδιοριζόμενα. Γενικότερα, τα πάντα θα ήταν διάφανα, απλούστερα, μένοντας στο νόημα, την ουσία, το ζουμί.Ποιά θα ήταν όμως τα αποτελέσματα μιας τέτοιας σύζευξης λόγου και σκέψης; Κυρίως περισσότερη αυτογνωσία, αυτοπραγμάτωση και αυτοπροσδιορισμός. Ζωές αληθηνές, χωρίς υποκριτές, μυστικά, δολοπλοκίες, ίντριγκες,προσποιήσεις, κρυφές σκέψεις, δισταγμούς, ντροπές, αποθυμένα. Οποιαδήποτε σκέψη, οποιαδήποτε έμπνευση, οποιαδήποτε καινοτομία και οποιαδήποτε σύλληψη θα διαδιδόταν ακαριαία και μαζικά. Τα αισθήματα, κάθε είδους συναίσθημα, θα εκφραζόταν. Χωρίς αναστολές και φόβο. Η εκτόνωση από το βάρος των ενδόμυχων σκέψεων θα ήταν μια καθημερινή ανακούφιση. Η συναναστροφή θα ήταν μια μόνιμη ψυχανάλυση.Οι σχέσεις δεν θα μπορούσαν να είναι πιο ειληκρινείς, πιο ευθείς, η επικοινωνία πιο άμεση, η ζωή πιο απλή, αλλά πιο ουσιώδης.Συχνά φανταζόμαστε τον κόσμο πως ήταν τότε που άνθρωποι κυκλοφορούσαν γυμνοί, χωρίς να έχουν ανάγκη κανενός είδους ενδυμασία για να δείξουν και να αποδείξουν τον υποτιθέμενο πολιτισμό τους. Το "λαμπρότερο" από τα τέκνα τους. Δεν είχαν λόγο να σκεπάσουν το σώμα τους για να καλύψουν υποσυνείδητα τη γύμνια της ψυχής τους. Γιατί ίσως τότε η μόνη γύμνια που τους χαρακτίριζε ήταν η αυτή, του σώματος. Ας πάμε όμως ένα βήμα παραπέρα και ας φανταστούμε αυτή τη γύμνια, αυτή την ελευθερία όχι στην ύλη, όπως το σώμα, αλλά στη σκέψη. Πλήρης απογύμνωση. Ο άνθρωπος που δεν σκέφτεται θα είναι στιγματισμένος με τον τίτλο του μουγκού. Αντίθετα τα ορθά μυαλά θα ξεχώριζαν από τη βίαιη και τρανταχτή φωνή τους. Η χροιά της θα βούιζε στα αυτιά του πλήθους, γιατί μια θαυμαστή σκέψη δεν θα μπορούσε παρά να ακουστεί από μία εξίσου αιχμηρή, διεγερτική και τολμηρή φωνή, με μια ένταση που θα προσέλκυε ακόμα και όσους είχαν συνηθίσει να ακούν θλιβερές και υποτονικές φωνές. Στη μουσική ακόμα, ποιός ακούει σήμερα παράφωνους; Ελάχιστοι είναι η απάντηση. Ποιος όμως ακούει κενούς, χωρίς ήθος και αξίες τραγουδιστές. Ποιός ακούει τραγούδια χωρίς νόημα και αξία, χωρίς στίχο, αλλά παραμιλητό; Η πλειοψηφία είναι η απάντηση. Αν όμως τα όμορφα λόγια προσδιορίζονταν και ταυτίζονταν από αγγελικές φωνές; Αν τα λόγια εξέγερσης και θυμού ακούγονταν μόνο από βαθιές και ανατριχιαστικές φωνές; Τότε ναι, ίσως στην παραπάνω στιχομυθία αντιστρέφονταν οι απαντήσεις.Στον κόσμο που τα λόγια ταυτίζονται με τις σκέψεις επικρατεί η απέραντη αλήθεια. Η απόλυτη διαφάνεια. Διαφάνεια για να μπορούν να δούν όλοι την αλήθεια. Διαφάνεια για να μπορούν να δούν όλοι αυτό που κρύβεται στον κόσμο τον δικό μας. Η ουσια.